Tagarchief: onderwijs

ouderavond

Het is weer tijd voor de ouderavond. In mijn eentje fiets ik naar dochters school. Exgenoot kan niet mee. Hij doet zijn best om spijt te veinzen tijdens zijn telefonische afmelding, maar zijn stem klinkt toch vooral opgelucht. Licht triomfantelijk zelfs. En geef hem eens ongelijk. De informatieavond aan het begin van het schooljaar is een bezoeking. Ieder jaar weer.

Het ritueel op zo’n avond is altijd hetzelfde. Bij het betreden der school schenk ik mezelf een wegwerpbeker kookkoffie in en spoed me naar het aangegeven lokaal. Daar schud ik de mentor de hand en neem, nipt op tijd, plaats op de achterste rij (een goede gewoonte uit mijn eigen middelbare schooltijd). Een enkele te laat komende ouder ziet zich genoodzaakt een stoel uit een ander lokaal te halen omdat de ruimte uitpuilt van de goedwillende, betrokken vaders en moeders (meestal per kind het compléte ouderpaar). Dan steekt de mentor van wal. Hij stelt zich voor, deelt boekjes met het jaarprogramma uit en vult de rest van de avond met het bespreken van genoemd document. Bladzij na bladzij. Alsof we zelf niet kunnen lezen. Alsof we zelf niet zien wat de afkortingen OLA of STUVO betekenen. De mentor doet zijn best zijn praatje met snaakse grappen te verlevendigen (‘Direct na de herfstvakantie is de eerste PTA-week. Zit uw kind in de vakantie dus te luieren, dan is er iets niet in de haak.’).

Sommige ouders trekken wit weg bij het aanhoren van het jaarprogram. ‘Heeft u tips & tricks om ons kind voor te bereiden op de PTA-week?’, klinkt het mat vanaf de voorste rij. Ferm verwijst de mentor ons naar het externe huiswerkinstituut. Met daarbij als troost: ‘Heeft uw kind aan het eind van het jaar niet genoeg punten, dan kan het altijd nog naar de HAVO.’ Een siddering trekt door het broeierige klaslokaal.

Onvermijdelijk zijn de verhalen over individuele leerlingen: ‘Sophie vindt het zó zwaar; ze zit elke nacht tot twee uur aan haar huiswerk. Ik heb mijn baan opgezegd; mijn man blijft wakker om haar optimale ondersteuning te bieden. Heeft u advies?’ Gelukkig is de mentor zo verstandig deze moeilijke gevallen af te kappen, want inmiddels zit zelfs de braafste vader over zijn smartphone gebogen om te kijken of hij wellicht een sms’je heeft (ik geef het ruiterlijk toe, mijn appconversaties liepen gedurende de ouderavond gewoon door).

Ik adviseer de school om het volgend jaar heel anders aan te pakken. Laat ze toch een informatieboekjesborrel organiseren. Ouders kunnen elkaar dan met een glas en een bitterbal in de hand nuttige tips geven over de aanpak van hun procrastinerende puber. Eventueel kunnen ze zich tijdens de borrel met prangende vragen tot de mentor wenden. Of desnoods flirten ze wat met die leuke vader of moeder die ze tijdens het standaard ouderavondconcept alleen maar zwijgend in dat ongemakkelijke schoolbankje zouden hebben zien zitten. Als ík de rector was, zou ik het wel weten.