de eeuwige single

Een doorsnee vrijdagmiddag. Met vriend R. drink ik een biertje in de stad. Het gesprek gaat over relaties. Hij en ik, allebei solo, weten heel goed wat we níet willen. Logisch: in een nieuwe situatie zet je je onwillekeurig tegen de oude af. Je zoekt iets wat je miste bij je ex. We bezigen daadkrachtige, stoere taal. Van ‘nooit meer samenwonen!’ tot ‘ach, hoe belangrijk is seks nu eigenlijk?’

Onze stellingnames gaan verder dan het omschrijven van de ideale partner. Ook de vorm van de relatie is een issue. Want kijk om je heen: na een scheiding hebben veel mensen in no time een nieuw liefje. En dan kiezen ze als vanzelfsprekend voor het vertrouwde, vaste patroon. Wéér wordt een partner voorgesteld aan vrienden en familie, wéér wordt van de kinderen verwacht dat ze zich aanpassen aan de vriend of vriendin van pa of ma, wéér vier je samen Kerst en zit je naast je partner in de kring op verjaardagsfeestjes.

Alles precies zoals het was – alleen met een ander personage. Wil ik dat? Néé! Maar wat dan wel? Eeuwig single blijven? In De Corrrespondent las ik een voorpublicatie van Het monogame drama van Simone van Saarloos. De filosofe pleit voor single-zijn als vaststaande relatiestatus. ‘In onze cultuur is monogamie nog altijd het ideaal. Het single-zijn wordt altijd als een tussenfase gepresenteerd, nooit als doorlopende oefening of levenskunst,’ schrijft Van Saarloos.

Herkenbaar. Schrijf je je in op een datingsite, dan kies je natuurlijk voor de betaaloptie ‘drie maanden’ – want een jaarabonnement impliceert dat je er weinig fiducie in hebt ooit van je singlestatus af te raken. Stelletjes zijn de standaard in onze maatschappij. Als single krijg je onwillekeurig het gevoel incompleet te zijn.  Van Saarloos schrijft hierover: ‘Waarom zou slechts één levenspartner genoeg zijn om je compleet te maken?’ Zij pleit niet zozeer voor single zijn in de zin van ‘geen liefdesrelatie hebben’ – ze is een voorstander van meerdere relaties tegelijkertijd.

Voor mij zit ‘m hier de crux. Ik zie single-zijn inderdaad als levenskunst. Ik vind mezelf verre van zielig en zoek geen partner om me compleet te maken. Het solobestaan betekent voor mij echter niet ‘erop los leven’. Een relatie met Jan, Piet én Klaas – da’s mij te ingewikkeld. Eén lief is genoeg. Steun ervaren, je geliefd en begeerd voelen, weten dat iemand op aarde regelmatig aan je denkt – hoe fijn is dat! Daarbij draait het om de juiste balans tussen afstand en nabijheid. Niet samenzijn omdat het hoort – maar omdat je het wílt. Elkaar vrij laten. Geen jaloerse toestanden. Elkaar alle geluk van de wereld gunnen, ook als dat betekent dat de ander een keuze maakt waar jij weinig begrip voor op kunt brengen.

Niet de helft van een stel, maar ook geen eeuwige single. Is daar misschien een woord voor?

3 gedachten over “de eeuwige single

  1. De mensen moeten elkaar in de keuzes vrijlaten. Of het gaat om het geloof of om een politieke partij om wat dan ook. Hoe meer wij elkaars keuzes respecteren des te beter zal naar mijn mening ook de samenleving zijn!
    Ik heb nooit relaties gehad en heb heel bewust ervoor gekozen om eeuwige single te zijn met beperkt sociaal netwerk. Redenen: ik heb geen enkele behoefte aan een relatie en ben ook géén mensenmens. Wel heb ik af en toe behoefte aan contacten met andere mensen zoals in een kring of vereniging die ik dan ook ongeveer drie keer per maand bezoek.
    Belangrijk is dat ik me zelf kan redden. Vaak ben ik alleen, meestal gewild, maar heb uiteraard ook zoals gezegd af en toe contact met andere mensen.
    Mijn naam is Jan-Anne en word ook zo genoemd, net zoals iemand bv Jan-Willem heet.
    Meer dan ooit is het duidelijk dat vrijheid van mening ontzettend belangrijk is, maar ook elkaars keuzes te respecteren. Wat ik vind hoef jij niet te vinden.
    Graag reacties, vriendelijke groet, Jan-Anne

    1. Zo is dat Jan-Anne. En meningen kunnen veranderen, dat vind ik ook een belangrijk punt. Als je ouder wordt bijvoorbeeld, of omdat iemand je weet te overtuigen. Dank voor jouw reactie, groet! Olga

  2. Een mooi stukje Olga! Herkenbaar ook.
    @Jan-Anne: Ik heb toevallig zelf ook een stukje geschreven over single zijn, dating, en relaties, waarin ik o.a. ook schrijf over een klein percentage van mensen dat er bewust voor kiest single te zijn en te blijven.Zoals ik het lees, behoor jij tot die kleine groep. Het percentage dat ik noem , is dat wat ik denk, geen keiharde feiten dus.
    Er zijn van de dag vele vormen van relaties en ik ben het er zeer mee eens dat een ieder moet kiezen wat hij / zij wil. Oordeel vooral niet over de ander.
    http://frankvanderkrogt.blogspot.nl/2015/11/waar-ben-je-over-5-jaar.html
    Met lieve groet, Frank

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *